ما آدم ها چِمان می شود وقتی با آدم های خوب مواجه می شویم؟ همان ها که احترام، گام اول ارتباطاتشان را شکل می دهد و یاد گرفته اند در نگاهشان ادب باشد و توی چشم دیگران زل نزنند، یا منافع جمعی را به منفعت های خودخواهانه شخصی ترجیح دهند. ما آدم ها چِمان می شود که وقتی قرار نیست توی سرمان بزنند خودمان توی سر دیگری میزنیم و هر آدمی که اخلاقن چارچوب مند است را یا به

مثل کودکی که نزدیک ساحل، دو زانو چمباتمه زده و ساده انگارانه تلاش میکند مانع ریختن ماسه های دریا از لای مشتش شود و هی مشتش را سفت تر میگیرد و هی ماسه ها بیشتر می ریزند، عمر را توی مشتم گرفته ام و میترسم از هر لحظه ای که مثل دانه های ماسه از دستم سُر میخورد و می ریزد. زندگی را آنقدر عزیز یافته ام که از گذر پر شتاب عمر قلبم به اضطراب می افتد. فرصت بالندگی روح

همیشه وقتی دیدی زیاد نمی نویسم، یا خیلی خوبم یا خیلی بد. در هر دو حال، میانه ای وجود ندارد و ثباتی. نه حالِ خیلی خوب می ماند و نه حالِ خیلی بد. اما من از نوشتن می مانم. از جریان سیال کلمه ها و هبوطشان روی کاغذ. از تبدیل گرهِ کورِ فکر به حروف در هم تنیده ی جمله ها. تغییر کرده ام. نه به سرعت تغییر چهره درختانِ برهنه زمستان در بهار. ماه هام شاید مثل سال ها باش

برای ما که در دهه شصت خورشیدی متولد شدیم، زندگی کردن در ایران هیچ وقت بدون بحران قلمداد نشده. ما با بحران رشد کردیم و در بحران، چگونگی حفظ بقا را آموختیم. اما حالِ این روزهای مملکت، شاید متفاوت از وضعیت بحرانی باشد. یک جور عدم قطعیت عمیق، یک جور حدس و گمان های غالبن بدبینانه. احساس حیوان زبان بسته ای را داریم که در کشتارگاه در صف ذبح قرار گرفته. کاملن تسلیم